Menu Close

Maand: september 2016

Wist u dat…

Wist u dat…

  • Jeffry met zijn kleren aan kan slapen
  • Mama Conny 16 nieuwe kinderen heeft
  • Merel en Mirthe wakker zijn geworden met kakkerlakken
  • De smoelklap van Hannah erg gevaarlijk is
  • Zeekoe het nieuwe scheldwoord is
  • Joost altijd erg breed in de auto zit
  • Samira hier een grotere fanclub heeft dan in Nederland
  • Roel met pastor Joost samen in één bed heeft geslapen
  • Emma en Samira constant in elkaars kleding lopen
  • Jelle heel het liedje ‘Let it go’ uit zijn hoofd kent
  • Niemand hier op tijd kan zijn
  • Hannah en Samira bij een gastgezin sliepen zonder gastgezin
  • Wij ‘Muzungu’ heten
  • Wij elke dag rijst eten
  • Er een aantal mensen liever overdag slaapt dat ’s nachts
  • Emma en Inge elke dag op de fix tour zijn
  • Emma de buschauffeurs probeert te fixen, in het bijzonder Polycarpe
  • Draag een sandaaltje, anders stap je in een naaldje
  • Joost alleen op Amstel proost
  • Wiebe en Samira veel op elkaar lijken
  • Jelle de wifi kan blokkeren, en anderen prioriteit kan geven
  • Early to bed and early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise
  • Jeffry als een prins behandeld wil worden
  • Luuk Robinson is
  • Je Joost beter niet kan plagen, anders gaat hij Rwanda plat zagen
  • We op de V.I.P.-tribune hebben mogen zitten
  • De groene map van kamp ook mee was!
  • Emma bijna altijd de laatste is
  • Iedereen denkt dat hij bruin is totdat je gaat douchen
  • Als pastor Joost de deur op slot doet, die deur ook echt niet meer open kan
  • Dat zes mensen naar de overkant van de baai zijn gezwommen bij lake Kivu
  • We op safari een buffel, impala, bavianen, herten, nijlpaarden, zebra’s, waterbuffels, wildzwijn, giraffe en antilope gezien hebben
  • We voor de safari om 4 uur ons bed uit moesten

The last chapter

Donderdag 18 augustus

Na bijna drie weken in het mooie Rwanda te zijn geweest, is de laatste dag toch echt aangebroken. Er staat een lange terugreis voor de boeg en daarom mochten we deze ochtend ‘uitslapen’ tot 8:30! De veertien uur lange autorit van de dag daarvoor en de oh’s en ah’s bij de safari hebben iedereen behoorlijk uitgeput. Maar er staan nog een paar leuke laatste activiteiten op het programma en om 9:15 verschijnt iedereen bij het ontbijt.

Tijdens de reis is er nog maar weinig tijd geweest om souvenirs in te slaan en daarom vertrekken we rond 10:30 richting het centrum van Kigali. Jannie en Rose gaan voor de gezelligheid ook mee. Eenmaal aangekomen bij het warenhuis, voor Rwandese begrippen een wolkenkrabber, worden eerst onze tassen gecheckt voordat we de lift in mogen stappen.

We komen binnen in een zeer kleurrijke winkel met allemaal kraampjes en tafels waar onder andere doeken, schaaltjes, uit hout gesneden dieren en armbandjes te vinden zijn. Elk tafel hoort bij een andere verkoper en de producten zijn dan ook gelabeld met de naam van de verkoper. Een flesopener als cadeau voor de vaders van de deelnemers blijkt erg populair. Gerlinda ontdekt dat op sommige kleding ‘made in China’ staat. Hopelijk geldt dat niet voor alle producten?! Het neemt zeker 1,5 uur in beslag, voordat iedereen wat leuks heeft gevonden. Dat er i.p.v. een normale kassa maar één (chagrijnige) vrouw is die alles alleen moet afrekenen en niet zo blij is met de afdingende Hollanders in de winkel speelt ook mee.

dsc_0255

Rond 12:30 zijn we eindelijk klaar om richting het restaurant te gaan waar we gaan lunchen. Hier zullen we afscheid nemen van Samuel en Jérôme en de samengestelde cadeaupakketten overhandigen. Bij Chez John treffen we een uitgebreid lopend buffet en in mum van tijd staat iedereen in de rij. Er is zelfs nasi! Jérôme houdt een afscheidsspeech en bedankt ons nogmaals voor onze komst. Westerse landen zijn voor hem niet onbekend en hij vindt het dan ook heel bijzonder dat wij de luxe die wij gewend zijn (zoals een douche) voor drie weken achter ons hebben gelaten om naar Afrika te gaan. Na het eten wordt Samuel buiten geïnterviewd voor het promofilmpje van Kerk in Actie, waar hij in 30 seconden iets moet vertellen over AMU. IMG_3145Nadat de laatste foto’s zijn geschoten, wordt de groep in tweeën verdeeld. Het merendeel wil graag nog even de markt bezoeken en een aantal willen gewoon lekker naar ISANO om hun koffer in te pakken en nog te douchen voordat de terugreis begint. Ik (Saskia) heb last van keelpijn en besluit ook terug te gaan naar ISANO (douche voor mezelf!)

4 hours later…

Met enige vertraging, iets met vlechtjes, verzamelen we om 19:30 beneden bij ISANO voor de allerlaatste Rwandese maaltijd. Op verzoek van Roel is er weer soep geregeld en de rijst is natuurlijk ook weer van de partij. Na het eten krijgen de chauffeurs Policarpe, Martin en het keukenpersoneel hun cadeaupakketten waar ze ons erg dankbaar voor zijn.

img_3155Hierna is het tijd voor de laatste nabespreking. Iedereen krijgt een waxinelichtje en de vraag welke personen hem/haar deze reis het meest hebben geïnspireerd. Er wordt teruggeblikt op de reis en het is wel duidelijk dat iedereen heel erg heeft genoten. Het programma is ondertussen iets uitgelopen en dus wordt het tijd richting het vliegveld te gaan. Rose en Jannie nemen afscheid en als iedereen nog een laatste blik op ISANO heeft geworpen, gaan we toch echt weg.

Vlakbij het vliegveld worden we door Rwandese marechaussee aangehouden, omdat onze bagage op drugs moet worden gecontroleerd. Alle koffers kunnen dus de wagens weer uit om besnuffeld te worden. Het zag er allemaal wat spannender uit dan het in werkelijkheid was, maar stiekem is iedereen best opgelucht dat ze ons binnen een kwartier weer laten gaan. Op het vliegveld is het alleen nog een kwestie van in de rij staan, inchecken, wachten en wachten. Onze handbagage wordt opvallend vaak gecontroleerd, het is te merken dat er net als in Nederland scherper gecontroleerd wordt.

We gaan even fast forward naar het moment van opstijgen. Na wat gekibbel over de zitplaats die op je boardingpass staat en de plek waar je eigenlijk wil zitten, vertrekt ons vliegtuig om 00:50 vanaf Kigali om vervolgens al binnen een uur een tussenstop te maken in Entebbe (Oeganda). Na ongeveer een uur wachten/slapen gaan we eindelijk richting Istanbul en wordt het stil in het vliegtuig. Gewapend met een slaapmasker, vliegtuigkussentje, vliegtuigdeken én vliegtuigsokken (Turkisch Airlines is best een aanrader voor het krijgen van gratis spullen) vallen de eersten in slaap.

img_3166

We zien ernaar uit om alle vrienden en familie weer te zien!

Op safari

Woensdag 17 augustus

Hallo Afrika, wat een vroege bedoeling is dit om 4:00 uur in de ochtend zeg. Wist niet hoe snel de wekker op snooze-stand gezet moest worden. Met tegelijkertijd de vraag: “waarom gaat die wekker op dit tijdstip af”? Al snel realiseer ik (Hannah) me dat het de dag van de safaririt is. Met moeite kleden we ons aan en gaan richting de eetzaal, waar om 4:30 het ontbijt klaarstaat. Langzaam komt iedereen één voor één aangesjokt en zien er nog slaperig uit, de één wat opgewekter dan de ander. Deze keer hebben we naast toast ook gehaktballetjes. Naar mijn (Mirthe) mening echt goor. Ga half over m’n nek, dus eet lekker droog brood met suiker. Naar mijn (Hannah) mening daarentegen zijn de balletjes toch wel erg lekker, eens een keer wat anders dan toast met een omelet. Er werden verschillende combinaties gemaakt. Ik at ze zo op, de ander maakte er een broodje bal van met mayonaise en ketchup. Het gedeelte mayonaise en ketchup ging mij om half 5 in de ochtend net iets te ver.

dsc_0169

Als we in de bus zitten die op een helling staat geparkeerd rijden we plotseling naar achter zonder enige chauffeur. Ik (Mirthe) schrik, en Hannah begint al hard te gillen. In no-time staat Martin naast de bus om de handrem erop te zetten, die hij dus was vergeten. Knuppel. Typisch Afrikaans. Als iedereen zit gaan we rijden. We waren Kigali nog niet uit of iedereen was al in slaap gevallen. Ruim twee  uur geslapen, totdat we letterlijk wakker geschud werden. We gingen van de goede weg af en kwamen op de ondertussen bekende oranje zandweg terecht. De natuur hier is een stuk droger dan de omgeving in Kigali. We rijden door een arme wijk en je ziet kinderen naar school toe lopen in hun uniform.

img_3639

Na drie uur rijden komen we aan bij ‘Akagera National Park’. Bij de receptie aangekomen kijk ik even in het winkeltje en loop buiten rond. Daar zie ik een super mooie, fel gekleurde, glimmende vogel. Echt heel mooi! Nadat iedereen is uitgeplast, vullen we een formulier in en een gids komt ons halen. De gids laat op de kaart zien waar we heen gaan rijden. De rit duurt ongeveer zes tot zeven uur. Oeps. Dat is wel heel erg lang. Ik hoop dat het de rit waard is.

In de auto onderweg zien we al gauw een groep hertjes. Schattig. Ook zien we de prachtige natuur! Wauw. Voor ons steekt zomaar een buffel over en een poosje later staan rondom de auto’s een paar leuke apen. Ook zien we een dode buffel langs de kant van de weg liggen. Er zit een gat in z’n bil. Dit is aangegeten door insecten. Zag er niet zo lekker uit.

Het is warm in het busje en we hebben geen airco, daarom staan alle raampjes open. Als we een poosje onderweg zijn, komen er opeens heel veel dazen. Deze vliegen het busje binnen en steken ons. Al gauw is het een gevecht om al de dazen dood te meppen. Door middel van Pringlesbusjes en Mirthe’s slipper. Dan maar alle ramen dicht en meppen dan hebben we even rust. Maar al heel snel is het veel te warm in de bus, dus moeten de raampjes echt weer open om te luchten. Maar dan komen de dazen weer binnen. Maar al snel houden we even een tussenstop bij een mooi uitzicht, gelukkig frisse lucht! In de verte zien we een hippo. Een heel lange tijd gaat het: ramen open en meppen, ramen dicht en rust, ramen open en meppen, ramen dicht en rust. Het is een flink gezeur in het busje, want de één wil de ramen open en de ander dicht. Na een uur of vier rijden stoppen we bij een stopplaats om te lunchen. Daar zien we een kudde met hippo’s! Super tof! En wat een enorme beesten zijn dat. Tijdens deze stop is het tijd voor de lunch, picknicken naast de nijlpaarden.

img_3761

Jannie heeft de lunch geregeld: twee witte puntjes, twee gekookte eitjes, een banaan en een appel de man. Ook was er pindakaas en jam, appelsap, sinaasappelsap, water en Fanta in verschillende smaken. Dit is de eerste keer dat we een -voor zover mogelijk- Nederlandse lunch op hebben. Eindelijk eens een keer geen warm eten als lunch. Na de lunch (met de nijlpaarden) gaan we weer verder met de rit. We zien buffels, apen, herten, zwijntjes, gnoe’s, en zebra’s.

p1020883

We zien dat er stukken van de savanne zijn verbrand. Dit doen ze expres om bosbranden te voorkomen. Ook zien we een skelet van een buffel en een aangegeten nijlpaard. Stiekem vind ik dat nog het leukst en interessantst. Het uitzicht is waanzinnig en het is zo gaaf om de dieren allemaal zo in het wild te zien lopen! We hebben na een tijdje rijden weer een autoswitch. De mensen die heel de tijd in het busje (beter gezegd sauna) hebben gezeten, mogen in de auto. Jippie, AIRCO! Ik (Mirthe) en de andere ik (Hannah), zitten samen met Merel, Samira, Thijmen en Wiebe bij Polycarpe in de auto. Het is erg gezellig in onze auto. We moeten lachen om Polycarpe die zo blij wordt van giraffen. Daarom staan we ook langer stil bij de giraffen dan de anderen. Aan het eind van het park bedanken we de gids, nemen we een plaspauze en rijden we weer richting huis (ISANO). Het is half 4 als we vertrekken.

p1020877

Na een lange autorit en zere billen van het zitten zijn we half 8 weer bij ISANO. Het eten staat al klaar voor ons. Mooi, want hebben reuze trek. Een heerlijke soep staat er. Mega goed gelukte patatjes en daarnaast de ondertussen welbekende rijst, beef, pasta en bonen. Ik (Hannah) ging voor twee kommen soep en de patatjes, met mayonaise en ketchup. We eten lekker met elkaar.

Ik (Mirthe) ga even douchen en app naar huis. Ik ga even naar mijn kamer om foto’s te bekijken. Ik val in slaap, totdat Luuk en Inge de kamer in komen stormen. Haha. We klieren en de klamboe valt van het dak. Haha. Maar Merel en ik vallen half in slaap, dus gaan Luuk en Inge er ook weer van door. Slaaplekker.

Na het eten denk ik (Hannah) even snel te gaan douchen. Er komt alleen nauwelijks water uit de kraan. Verrassend. De douchebak verandert letterlijk van wit naar oranje haha. Zoveel oranje stof zit er op mijn lijf en in mijn haren. Maar na het douchen voel ik me weer helemaal schoon. Daarna begin ik alvast mijn koffer opnieuw in te pakken, of beter gezegd te ordenen. Inpakken is natuurlijk niet aan de orde, want mijn koffer is nooit uitgepakt geweest. Tot slot zitten we met een groepje nog even gezellig zitten kletsen en sluiten we de avond af.

Morgen is de laatste dag… Ik ga het wel missen hoor, met name de groep. Je bent zo gewend geraakt aan elkaar en ook om met elkaar de dagen door te brengen.

Welkom in Mbati

Dinsdag 16 augustus

Jahoor, er is weer een nieuwe dag aangebroken in Afrika. Dat betekent dat het weer tijd is voor een nieuw verhaaltje…

Het is kwart voor zeven, ik (Shirley) hoor m’n wekker gaan, het is helaas weer tijd om uit bed te gaan. Ik pak met m’n slaapkop de laatste dingen uit m’n eenpersoonskamertje, doe ze in m’n tas en loop naar de eetkamer. Overal staan borden met twee witte boterhammen en de theemokken worden uitgedeeld, maar het allerbeste is natuurlijk de ontbijtkoek van pastor Joost, mmm. Na het ontbijt is het tijd om tanden te poetsen, tassen te pakken en in de auto te klimmen. Het duurt dan misschien even, maar om half negen beginnen we toch echt met rijden. We rijden een andere route dan eerst. We crossen door de bergen die om Lake Kivu heen liggen, maar dat kan natuurlijk niet zonder geluid; dat moet met de canavals playlist van Jeffry. We zingen de meest foute nummers en uiteindelijk zijn we dan aangekomen bij een plek waar we water kunnen halen. Hoppa, ook weer geregeld. We rijden weer een stukje door Afrikaanse dorpjes en gaan dan wéér stoppen… blijkt dat Martin (de veel te lieve buschauffeur) iets thuis op moet halen.

IMG_3310

Vijf minuutjes later rijden we weer weg, maar dat is niet voor lang. Kwart over negen stoppen we namelijk alweer, alleen dit keer omdat Polycarpe zijn huis wil laten zien. We stappen weer allemaal de auto in, rijden nog door wat bergjes en komen uiteindelijk terecht bij een heel mooie waterval. Voor de zoveelste keer stappen we de auto uit. Mensen die de behoefte hebben om wild te plassen, kunnen dat doen, maar de meeste mensen nemen wat foto’s en gaan dan weer snel in de auto zitten om weer op te warmen. Oké, het is alweer tijd om te gaan.

We rijden nog andefhalf uur door de Afrikaanse gebergten en door dorpjes, voordat we voor een minder leuke verrassing komen te staan; een hobbelweg. Het is niet zomaar een hobbelweg, maar het is zonder twijfel de slechtste weg waar we tot nu toe op hebben gereden. Martin moet zigzaggend de weg over om de hobbels en gaten zoveel mogelijk te ontwijken. Als je naar buiten kijkt, zie je dat we nu echt in een ontzettend arm gebied zijn. We zien zelfs een vrouw die water uit een plas aan het scheppen is en dat vervolgens in haar drinkwater-jerrycan giet. Het is echt ongelooflijk. Door de hobbelweg zit iedereens blaas bijna in z’n nek, tijd voor een plaspauze. We stoppen bij een gezin dat daar woont, ook zij zien er een stuk armer uit. Goed, we zijn weer klaar om onze rit te vervolgen.

IMG_3631

30237 hobbels en 487 keer zwaaien verder, komen we dan eindelijk aan bij gemeente Mbati. We zijn ondertussen al twee uur te laat, maar we zijn nog nooit zo vrolijk ontvangen. Alle kindjes staan op een rij en beginnen voor ons te zingen, we krijgen allemaal een zelfgemaakte hoed op ons hoofd gezet en we worden naar binnen begeleid. Er is, zoals gewoonlijk, weer een speciale plaats voor ons gemaakt waar iedereen ons goed kan bekijken. Op een gegeven moment wordt er aan ons gevraagd om nog een liedje te zingen. We brengen dan ook ‘Lees je bijbel’ en ‘King of kings’ weer ten gehore, de mensen beginnen vrolijk mee te klappen en te dansen.

IMG_2954

Er volgen nog een paar speeches, we wisselen cadeautjes uit en dan is de dienst alweer afgelopen. We krijgen lunch in een apart huisje (bekende maaltijd). Na het eten lopen we naar de school die vlak naast de kerk ligt. Daar krijgen we een rondleiding, maar we houden ons vrij snel alweer bezig met de kinderen die buiten om ons heen verzamelen. De een begint een liedje met ze te zingen, de ander trapt een spelletje af en zo heeft bijna iedere Nederlandse jongere een groep Afrikaanse kindjes om te vermaken, superleuk!

IMG_3584

Na de groepsfoto is het weer tijd om naar ‘huis’ te gaan. We stappen weer de busjes in en we gaan weer terug over de eindeloze hobbelweg. We zingen en zwaaien voor m’n gevoel aan een stuk door, waardoor het wat sneller voorbij gaat. Er rennen kinderen achter ons aan, er worden waterflessen uit het raam gegooid en zo komen we uiteindelijk weer bij ISANO aan. Gelukkig, lekker douchen!! Of nou ja, voor Afrikaanse begrippen. We gaan allemaal redelijk vroeg naar onze kamers om lekker te gaan slapen, weltrusten!

Even rustig aan – Deel twee

Maandag 15 augustus

Op het moment dat ik (Jirre) dit bericht schrijf zit ik met een muziekje aan een strand, met een Fanta Cassis-flesje in een stoel al pootje badend in de zon toe te kijken hoe een groepje volwassen Afrikanen met zwemvest aan probeert te zwemmen.

De dag begint vandaag voor mij om 07:30, als ik wakker word van een vrouw die het stoepje voor mijn kamer aan het vegen is. Na nog een keer draaien in het overheerlijke, dikke, zachte bed word ik een half uur later nogmaals gewekt door mijn wekker.

Om 08:30 ontbijten we, met de gewoonlijke witte sneetjes brood en een dikke omelet. Na een goed ontbijt vertrekken we vandaag -uitgerust en gelukkig te voet- richting het meer. 15 minuutjes later arriveren we bij het meer, waar twee Expeditie Robinson-bootjes voor ons klaarliggen. We verdelen de groep, ik zit in de boot met wifi. Omdat de verbinding met de router in het pension heel goed is maar de verbinding van de router met het internet niet werkt, heeft Samuel zijn hotspot open gezet voor ons. En laat hij nou net met zijn gezin bij ons in de boot gaan. Terwijl we richting een van de grotere eilanden varen, horen we vanuit de andere boot Jeffry’s box de titelsong van de Titanic spelen en zien we Emma met Samira voor op de boeg staan. Net echt.

Nieuwe film (15).Film_Snapshot

Even later arriveren we op de ‘aanlegplaats’ bij het eiland. We gaan aan wal en besluiten een eind naar boven te lopen. Na een stukje gelopen te hebben, gooit onze kapitein/gids een steen richting een grote struik. Wat volgt is een hoop herrie van rondvliegende vleermuizen. Een steile bergwandeling verder (op slippertjes, want dat we bergen gingen beklimmen was niet bekend bij vertrek die ochtend) komen we boven de boomgrens, bij een open stuk. Wat de top leek te zijn tijdens de klim, blijkt hier slechts een tussen(s)top. De echte top is nog eenzelfde stuk naar boven. Om wille van de tijd beginnen we na wat fotootjes geschoten te hebben weer aan de afdaling. Beneden aangekomen nemen we er nog een paar, en wachten we op de andere groep. Wij zijn namelijk via een ander weggetje afgedaald, dat sneller en makkelijker lopen is.

IMG_2893

Eenmaal weer compleet lopen we naar de boot terug, om nog een stukje te varen. Na een mooie tocht tussen vele eilandjes door gaan we rond 12:30 weer aan wal. Hier staat voor ons een compleet terras klaar, en al gauw worden de bekende soorten frisdrank uitgedeeld. Koud dit keer, waardoor het gelijk een stuk beter smaakt. Na de frisdrank hoeven we ook niet lang te wachten voordat er een bord goede friet, een spies geit en wat tomaat worden afgeleverd. Ondanks dat we het niet verwachten, blijkt dat deze geit het kind zou kunnen zijn geweest van de geit van de vorige keer in het luxe restaurant. Het vlees is goed gekruid, en bovendien: een stuk minder taai.

Het duurt niet lang voordat ieders bordje leeg is, en de eersten het water in springen. Wiebe had zijn shirt al vroeg op de boot uitgedaan, en die springt er dus ook het eerste in.

Wat volgt is een relaxte middag aan het water. En groep besluit dat het wel lekker is om naar de overkant van de baai te gaan zwemmen (want ja, het meer is dermate groot dat er sprake is van meerdere baaien en landtongen). Jelle en Luuk hadden meerdere opblaasballen meegenomen om weg te geven, maar er nu nog even zelf mee spelen blijkt toch ook wel heel leuk. Terwijl er samen met de kinderen van Samuel wordt overgegooid, zien we ondertussen in de verte wat spartelende hoofdjes. De middag verloopt verder relaxed, een middag waar iedereen aan toe is.

IMG_2931

Als rond 16:00 Pastor Joost zenuwachtige geluiden gaat maken en naar de lucht wijst, beslissen we vrij snel unaniniem dat het wel weer tijd is om terug te keren naar ons optrekje. Terwijl wij lekker lagen te zonnen is er vanachter de heuvel achter ons een grote grijszwarte wolk verschenen, en door een bui net als gisterenavond wil geen van ons lopen.

Net onderweg worden we al weer snel geconfronteerd met het Afrika van waar we tot nu toe twee weken hebben doorgebracht, en juist vandaag een dag voor hadden om bij te komen. Uit de bosjes langs de weg verschijnt een groepje kinderen van niet ouder dan 10 jaar, die verlegen en zachtjes zeggen “gif me my mone”. Waarschijnlijk niet eens wetende wat het betekent, maar aangeleerd dat als ze dat zeggen ze misschien wel iets krijgen. De strekking van de preek van Joost in Mwirute wordt hier gelijk duidelijk: ik het begin riep iedereen “kijk, een bananenboom!”, inmiddels lopen we vrij onverbaasd langs hen heen.

IMG_3135

Na -droog- het pension weer bereikt te hebben trekt iedereen zich terug in zijn of haar kamer. Ik besluit een douche te nemen, en hoop op warm water. Dat is er namelijk al een week niet meer geweest. Wat volgt is een heerlijke doche, met inderdaad warm water. Tijdens het inzepen besluit ik het warme water te laten lopen (je weet immers niet of en wanneer de kraan leeg is) en zo een van de teiltjes die er staan te vullen. Gelukkig komt het niet zo ver, en na een bovengemiddeld lange douchetijd ga ik even genieten van mijn lekkere bed.

Om 17:50 word ik wakker van mijn wekker, omdat we om 18:00 de afgelopen week gaan nabespreken. Sinds het kamp is daar namelijk niet veel gelegenheid meer voor geweest. Iedereen vertelt zijn of haar indrukken, ervaringen, verhalen. Maar ook ergernissen zoals de dienst van 3,5 uur van gisteren worden niet verzwegen.

Rond 19:00 komt hetgeen waarvoor iedereen eigenlijk naar de eetzaal was gekomen, namelijk het eten. Patat (in grote getale, ze hebben geleerd van gisteren want toen was het vrij snel op), boontjes en: vis. Kleine sardientjes. Niet iedereen is er fan van (Wiebe vindt het vooral leuk om de oogjes te laten zien voordat hij ze op eet), maar aan het eind van de maaltijd heb ik een hele school vissen op. We spreken af dat we om 20:30 de spullen die we nog weg willen geven verzamelen in de eetzaal, zodat alles goed verdeeld kan worden.

IMG_2942

Terwijl Joost, Conny en Gerrie de spullen en kleding verdelen, wordt de rest van de zaal omgetoverd tot Wakkerdam. De hele groep wil meespelen met Weerwolven (een spannend psychologisch groepsspel waarin niemand wordt gespaard en vertrouwen op de proef wordt gesteld, red.) Na drie potjes is het al half elf geweest, en dus gaan de eersten langzaam richting hun kamer. Ook ik besluit dat het tijd is om te gaan slapen. Na mijn tas grotendeels weer ingepakt te hebben, gaat het licht om kwart over elf uit. Morgen weer vroeg op.

Kerkdienst in Mwirute

Zondag 14 augustus

01.00: Onze laatste nacht van het Summercamp in Huye. Eindelijk ligt iedereen in bed, maar dat betekent niet dat het stil is in de ‘etalage’-kamer van de meiden. Die kletsen namelijk zelfs in hun slaap gewoon door. Ik (Conny) slaap bijna als ik Lieke iets hoor vragen in haar slaap, Samira geeft gewoon antwoord, terwijl ook zij slaapt en even later doet ook Merel nog een duit in het zakje… De volgende morgen weten de dames natuurlijk van niks en zijn razend nieuwsgierig waar zij het zoal over gehad hebben: Ik verklap niets!

De wekker ging al vroeg vandaag, we worden om 06.30 aan het ontbijt verwacht, want het is de bedoeling om 07.00 te vertrekken naar Mwirute waar we om 10.00 in de kerk verwacht worden.

Het gaat natuurlijk weer op z’n Afrikaans: De kokkin weet nergens van en er is nog niets voorbereid voor het ontbijt. We helpen maar even een handje en zijn nog niet eens zo gek laat klaar. Nu begint het grote wachten op onze chauffeurs Polycarpe en Martin.  Die verschijnen pas na 08.00 – grrrr moesten we daar nu zo vroeg voor op?!!! Snel worden alle koffers en tassen in de auto’s gepropt en daar gaan we… helemaal deftig in onze zondagse kerkkleding (jurkjes en lange broeken met overhemd).

Groot is de verbazing als we 2 ½ uur later opeens voor de kerk van Remera staan. Foutje van Polycarpe: Oeps, snel gekeerd en door naar Mwirute, de klok wijst dik 11.00 aan als we eindelijk arriveren. Ondanks dat we veel te laat zijn is de ontvangst van Pastor Justin en de gemeente allerhartelijkst. De (best wel grote) kerk zit stampvol en het is er dan ook behoorlijk heet. Als we ooit nog eens een cadeau willen geven aan de kerk van Mwirute zouden een paar plafondventilators beslist een goed idee zijn! Wij krijgen een ereplaats voorin de kerk. Helaas hebben we door onze te late aankomst het optreden van het jongerenkoor gemist, maar er blijft nog zat over om van te genieten aan zang en dans en we ontkomen er ook niet aan dat we weer mee moeten dansen. Persoonlijk voel ik me echt een lompe boerin tussen al die swingende Afrikanen! Dan komt voor mij de vuurdoop: het voorlezen van de brief van de Nederlandse uitwisselingscommissie in het Frans. Pffff, en dat voor zo’n volle kerk!!! Gelukkig gaat het zonder al te veel  blunderen en moeten tussendoor onze jongeren zich voorstellen, zodat ik weer even op adem kan komen.

IMG_3110

Hierna treedt het ouderenkoor op en dan zijn wij aan de beurt met “Lees je bijbel bid elke dag”. Dit doen we in verschillende talen en met handgebaren en “King of Kings and Lord of Lords” met veel handgeklap. Dit valt zeker bij de kinderen goed in de smaak.

Dan is het de beurt van Pastor Joost, hij houdt zijn preek over Zachëus in het Engels en een tolk vertaalt dit naar het Rwandees. Hierdoor duurt alles wel 2 keer zo lang als normaal en in combinatie met de hitte krijgen verschillende ouderlingen (die hier echt oud zijn) het zwaar te verduren en vallen al kwijlend in slaap. Nu begrijpen we waarom de dominees hier steeds zo knetterhard “HALLELUJA” roepen tussen de preek door, dat is natuurlijk om al die slapende ouderlingen weer bij de les te krijgen!

Nieuwe film (12).Film_Snapshot

Na de preek worden ons de cadeaus van de gemeente Mwirute overhandigd: Joost krijgt een houten bordje met de tekst: ”Dank voor de watertank”, Inge en Emma krijgen ieder een bordje met: “Dank voor het dak” en ik krijg een bordje met “Dank voor de Partnerschap”. Alle jongeren krijgen ook nog een armbandje met “Jesus loves you”. Als klap op de vuurpijl krijgen we nog een foto van het jongerenkoor (verschillende leden hiervan waren erbij op Summercamp). Ook onze groep staat op deze foto erbij. Helaas is deze foto zo uit zijn verhouding getrokken dat zelfs Gerlinda (die toch echt reuze slank is) eruit ziet als een Afrikaanse big mama. Tevens zitten er bij overhandiging al twee grote scheuren in het glas, maar dat boeit niemand hier.

DSC_9762

Nu volgt de collecte en voor iedereen die geen geld heeft is er de mogelijkheid om toch bij te dragen d.m.v. het aanbieden van bijvoorbeeld fruit, zoals bananen of een papaja, die dan per opbod gelijk in de kerk verkocht worden. Gerlinda en ik beleven een stressmoment, want ik ben vanmorgen bij het inladen van de auto’s vergeten de tas met onze cadeaus apart te houden en die moeten zo overhandigd worden. Gelukkig vinden we de desbetreffende tas snel tussen alle bagage, onder het toeziend oog van zeker 100 kinderen die om ons heen drommen en zijn we op tijd terug in de kerk voor de overhandiging van onze groepsfoto en de pakken speculaas, die we voor de jongste kinderen meegebracht hebben.

Intussen is het dik 13.00 en begint de kerk langzaam leeg te lopen. Er is blijkbaar geen vaste eindtijd, dus als je het zat bent dan vertrek je gewoon! Om een uur of 13.30 is de dienst voorbij en gaan we de speculaas uitdelen aan de jongste kinderen. Sommige slimmerds komen wel drie keer langs, maar dit hebben we al snel in de gaten. Hierna krijgen we een lunch aangeboden die we in de kerk opeten. Na het eten wordt er nog een officieel bedankje uitgesproken en krijgt Joost de papaja overhandigd die bij de collecte per opbod verkocht was. Deze heeft hij vervolgens weer geschonken aan een arm gemeentelid. Vervolgens gaan we in optocht en onder grote belangstelling van de lokale jeugd het toiletgat opzoeken van Pastor Justin.

IMG_3106

Ook gaan we nog op de foto op de plaats waar over twee weken de watertank waarvoor wij het geld bij elkaar gebracht hebben gebouwd zal worden en dan is het echt tijd om afscheid te nemen van al die lieve mensen en van de jongeren uit Mwirute die er op Summercamp bij waren.  Na het gebruikelijke gesteggel over wie in welke auto gaat, vertrekken we dan eindelijk om ongeveer 15.45  richting Kibuye – Lake Kivu. Onderweg is het echt Nederlands weertje: Het regent! Het is een rit van ongeveer drie uur langs heel veel bochtige wegen door een prachtig Afrikaans landschap. Het is donker als we aankomen in Sainte Marie Lodges, waar iedereen die dat wil een kamer met douche en wc voor zich alleen krijgt. Oh wat een verrukkelijke luxe!!! Na een lekkere maaltijd gaan de meesten vroeg naar hun mandje met het  heerlijke vooruitzicht dat ze pas om 08.30 de volgende morgen aan het ontbijt hoeven te verschijnen. YES…uitslapen!!!!!

Het was een dag met heel veel indrukken:

-De blijdschap van de mensen en hoe bijzonder dat zij het vonden dat wij daar waren. – Hun pure geloof – Hun kinderlijke vertrouwen in God: ”In de kerk word je niet gestoken door een beest” – De vrolijkheid en de dans –  Borstvoeding geven tijdens de dienst – Voor het zingen de kerk uit – kwijlende ouderlingen – En niet te vergeten: Gerlinda met heeeeel brede heupen!